Juli 2016 Wrap up

Bij deze mijn (beetje late) Juli wrap up. Ik moet zeggen dat ik deze maand erg trots ben op mezelf. Ik heb namelijk maar liefst 6 boeken gelezen, die ik hier onder ook uitgebreid zal toelichten.

Het eerste boek dat ik deze maand las was: Paper towns door John Green.
Voor dit boek heb ik een volledige review geschreven. Die vind je hier. Maar even in het kort:
Paper towns in een geweldig verhaal over vriendschap en moed. Vriendschap die jaren onder de oppervlakte blijft sluimeren en de moed om dingen te doen waarvan je dacht dat je ze nooit zou doen. Het gaat over zoeken en vinden en misschien ook wel over wel of net niet gevonden willen worden.

The midwife’s apprentice of Zwerfkat door Karen Cushman stond daarna in de rij. In tgenstelling tot Paper towns is dit een heel snel, erop en erover soort verhaal. Het boek telt amper 100 pagina’s en is dus onmiddellijk uit. Er zit ook geen gigantisch plot of verhaallijn in. Eigenlijk is dit gewoon een leuk, klein, vrolijk boekje dat je in een uurtje uithebt. Iets om leker door te vliegen terwijl je nadenkt over je volgende boek.
Dit wil niet zeggen dat dit boek geen eigen waarde heeft. Het verhaal dat hierin verteld word is kort door de bocht en simplistisch. Het geeft de lezer een sprookjesgevoel. Waarmee ik wil zeggen: het is snel en simpel te volgen met een belangrijke levensles op het eind.

Velvolgens las ik Saturday’s child door Ruth Hamilton. De nederlandse titel van dit boek is Mijn naam is Hannah. Dit boek ben ik eens per ongeluk tegengekomen in de boekenwinkel. Op zich sprak het mij niet echt aan, noch was ik ernaar opzoek, tot ik de achterkant las en ik wist dat ik het gewoon moest hebben. Eigenlijk is dit ook een beetje wat er in het boek gebeurd met het hoofdpersonage. Alleen vind zij geen boek. Ze vind een kind, Hannah.
Dit boek is zo prachtig en oprecht dat het bijna pijn doet. Het gaat over liefde en familie en proberen goed te doen terwijl dat eigenlijk niet kan. Het is een boek dat zich in je hart nestelt, je blij en tevreden maakt, om vervolgens alles wat je hebt mee naar buiten te sleuren en daar sta je dan, naar de gruzelementen van je hart te staren.

Na Mijn naam is Hannah had ik even iets luchtigs nodig en toen viel mijn ook op De kleine prins door Antoine de Saint-Exupéry. Dit kleine boekje is prachtig in zijn eenvoud. Ik neem aan dat ik hier een hele uiteenzetting zou kunnen neerpennen over de symboliek en metaforen in dit verhaal. Over hoe de kleine prins symbool staat voor het innerlijke kind in ons allemaal en hoe de schrijver door zijn verhalen zijn eigen visie op de eigenaardigheden van de mensheid weergeeft.
Maar laat ons er nu gewoon even vanuit gaan dat de schrijver echt een kleine jongen tegenkwam in de Sahara en dat die jongen echt van een astroïde in de ruimte komt, zou dat geen mooie gedachte zijn?

Na de kleine prins begon ik aan The strange cas of dr Jekyll and mr Hyde door Robert Louis Stevenson. Bijna iedereen kent de basis van “dr. Jekyll and mr. Hyde” wel, Mr hyde die de slechte kant van dr jekyll wergeeft en die hoe langer hoe moeilijker uit te roeien blijkt. Maar persoonlijk had ik dit boek nog nooit gelezen, ook heb ik nooit een verfilming gezien. Ik had dus geen idee hoe het in elkaar zat voordat ik begon te lezen. Ik wist enkel dat Mr hyde en dr Jekyll een en dezelde persoon waren.
Het was mysterieus geschreven waardoor je toch steeds wil weten waar dit nu eigenlijk allemaal op staat, ook al weet je het eigenlijk al.

Het laatste boek dat ik deze maand las was The ocean at the end of the lane door Neil Gaiman. Ik kan eerlijk zeggen dat Gaiman tot een van mijn favoriete schrijvers behoort. Elke keer als ik een boek dat hij geschreven heeft tegenkom, moet ik het hebben. Zijn schrijfstijl is echt geweldig. Ik begon dus aan De oceaan aan het eind van het pad, zoals het boek in het Nederlands heet, met zeer grote verwachtingen en ik werd niet teleurgesteld. De oceaan aan het eind van de pad is een prachtig, gek, raar boek over een man die terugkeert naar zijn geboortedorp en daar terugdenkt aan zijn jeugdvriendin Lettie en de avonturen die ze samen beleefden.                                                                         

Paper towns - John Green

Titel: Paper towns

Auteur: John Green

Genre: Young Adult

Aantal pagina’s: 300

Uitgever: Lemniscaat

Gem. prijs: €14,95

Waardering:

Paper Towns verteld het verhaal van Q die op zoek gaat naar zijn verdwenen buurmeisje Margo Roth Spiegelman. Via de mysterieuze aanwijzingen die Margo heeft achtergelaten hoopt Q haar te kunnen vinden. Maar wìl Margo eigenlijk wel gevonden worden?

"Je gaat naar de papieren steden en komt nooit meer terug."

Het heeft lang geduurd voor ik net als de rest van de wereld aan Weeffout in onze sterren begon. En het heeft nog veel langer geduurd voor ik een ander John Greenboek vastnam. Maar uiteindelijk ben ik dan toch aan paper towns begonnen.

Met de, toch wel zeer goed bedachte, zij het iets ver gezochte, aanwijzingen als leidraad, alsook de verhalen die Q hoort van Margo’s vrienden weet Green de aandacht van de lezer vast te houden. Terwijl de aanwijzingen zich opstapelen en het mysterie rond Margo’s verblijfplaats groeit, word Margo steeds meer persoon dan idee.

Zijn makkelijke maar toch poëtische schrijfstijl zorgt ervoor dat het boek leest als een Young adult, met een literair randje.

In vergelijking met ‘Een weeffout in onze sterren’, was dit werk zwaarder en mysterieuzer, maar ook volwassener en sterker.

‘Paper towns’ is een herkenbaar verhaal met veel humor geschreven over identiteit, verbondenheid en de betekenis van poëzie. Met levensechte personages zet John Green de lezer aan tot nadenken over de verwachtingen die wij hebben van mensen. Soms zijn mensen helemaal anders dan wij denken of heb je andere verwachtingen van hen en zien we niet wie die persoon in werkelijkheid is. Met dit pareltje heeft John Green zichzelf weer eens bewezen. Dit verhaal raakt de lezer tot in het diepste van de ziel. Een echte aanrader!

Juni Wrap up

Nee, ik heb deze maand niet zoveel boeken gelezen als in Mei (dat waren er namelijk maar liefst acht). Deze maand daarentegen heb ik slecht twee en een half boek gelezen, en dan nog niet eens erg dikke. Daarom zal dit waarschijnlijk een zeer kort blogbericht worden. Maar … voordat we het al over het eind hebben, zullen we maar eerst beginnen:

Het eerste boek dat ik las deze maand was Gebr. door Ted van Lieshout.

Dit boek dat trouwens heel erg kort is, het telt slechts 158 pagina’s, net te veel voor mijn puntje lees een boek dat korter is dan 150 pagina’s dus. Gebr. Is een prachtige monoloog als het ware van de ene broer naar de andere. Luuk begint aan een reddingsactie om het dagboek van zijn broer uit handen van hun moeder te houden. Marius is al een half jaar dood en morgen is de eerste verjaardag die hij niet zelf meer mee zal maken. En voordat zijn moeder al Marius’ gedachten en gevoelens kan verbranden, besluit Luuk zijn hart nog even te luchten aan zijn jongere broer en zo het dagboek te redden.

Dit is geen boek dat ik in de boekenwinkel zou vastnemen en denken: Dat ziet er cool uit. Dit neem ik.  Integendeel, dit boek is zo klein dat ik wet waarschijnlijk niet eens had zien liggen. Maar door een gelukkig toeval is dit boek toch in mijn bezit beland en ik heb er helemaal geen spijt van. Het is een prachtig verhaal over liefde, familie en gemis. Een echte aanrader!

Vervolgens las ik Warm Bodies door Isaac Marion voor mijn leesgroep.

Toen ik aan dit boek begon had ik wel al een idee van wat ik kon verwachten. Ik had namelijk de film al gezien. Natuurlijk is een boek en een film helemaal niet hetzelfde, al heeft het dezelfde titel en verhaallijn. Warm bodies was wel een van de betere verfilmingen die ik al gezien heb. Uiteraard is het boek veel uitgebreider en worden er regelmatig hele passages weggelaten in de film maar dat kan je namelijk niet vermijden.

Warm bodies verteld het verhaal van R, een zombie die helemaal geen zombie wil zijn en als hij op een dg Julie ontmoet lijkt dat plots tot één van de mogelijkheden te behoren.

Ik heb dit boek met plezier gelezen en zou het aanraden aan iedereen die van zombies, apocalyptische verhalen en liefde houdt.

Tenslotte ben ik nog aan Paper towns door John Green begonnen, maar daarmee ben ik slechts op pagina 70 geraakt. Deze en de twee andere boeken die ik deze maand nog wou lezen, verhuizen dus mee naar Juli. Hopelijk kan ik volgende maand wat inhalen.

Carry on - Rainbow Rowell

Titel: Carry on

Auteur: Rainbow Rowell

Genre: YA

Aantal pagina’s: 522

Uitgever: MacMillan

Gem. prijs: €10

Waardering:

Simon Snow is de ergste uitverkorene ooit. Tenminste, dat is wat zijn kamergenoot Baz zegt. En Baz mag dan wel een slechte en vervelende vampier zijn, hij heeft waarschijnlijk wel gelijk. De helft van de tijd kan Simon niet eens met zijn magie overweg, de andere helft van de tijd laat hij dingen afbranden. Zijn mentor vermijdt hem, zijn vriendin heeft het uitgemaakt en er rent een magie-verslindend monster rond wat exact hetzelfde uiterlijk als Simon heeft. Baz de tijd van zijn leven hebben met al dit, als hij er zou zijn geweest. Het is het laatste jaar op Watford School of Magicks, en Simon’s aartsrivaal komt niet eens opdagen.

Zodra ik hoorde dat er een Simon Snow boek zou uitkomen, wist ik dat ik het moest hebben. En wel zodra het uitkwam. Toegegeven, dat is niet helemaal gelukt. Oeps. Nu heb ik eindelijk het boek in mijn handen en kan niet wachten om het te lezen! Dat was dus vorige week.

Toen ik aan het boek begon wist ik niet goed wat te denken, ik wou geen “spoilers” en heb dus weinig, om niet te zeggen geen, research gedaan naar dit boek. Ik had dus geen idee of dit Cath’s fanfiction, De “echte” Simon snow of een andere adaptatie van Rainbow zelf was. Dat laatste was op dat moment nog niet eens in me opgekomen. Ik hoopte vooral op Cath’s fanfiction. Helaas.

Nu, daarmee bedoel ik niet dat ik dit een slecht boek vond, in tegendeel. Het duurde wel even voor ik echt helemaal weg was met dit verhaal, net omdat ik niet wist wat soort verhaal het zou worden. Eigenlijk begon ik het pas echt leuk te vinden toen Baz eindelijk toegaf gevoelens te hebben voor Simon, waardoor ik toch mijn puntje van mijn lijst kan schrappen (zie 2016 reading goals update).

Al bij al vond ik dit een geslaagd boek, behalve dan het einde. De plot twist vond ik geen enkel probleem, briljant zelfs. Alleen was het zo snel afgelopen. Het voelde alsof het laatste hoofdstuk van Harry Potter (waar dit boek heel veel mosterd gehaald heeft) zou hebben bestaan uit: “En toen won Harry en Voldemort gaat dood. Einde.”

Ook vind ik het een beetje raar dat Simon met die vleugels blijft rondlopen.

Het was grotendeels voorspelbaar maar toch origineel, kort door de bocht, prachtig geschreven, en ongelooflijk schattig. Simon en Baz moeten wel het schattigste literaire koppel ooit zijn alleen spijtig dat ze dat zelf pas in het laatste derde van het boek doorhebben.

Kortom, een boek vol tegenstellingen en onmogelijkheden.